موشک هایی که به رودخانه آسمانی شلیک می شوند
به گزارش گل سپید، چین به یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های مهندسی آب وهوا در جهان روی آورده است. طرحی که هدف آن ایجاد یک «کریدور بارورسازی ابرها» در فلات تبت است تا جریان رطوبت موجود در جو را به بارندگی تبدیل کند.
به گزارش گل سپید به نقل از خبر آنلاین، در جنوب غربی چین، سربازان موشک هایی را به طرف آسمان شلیک می کنند. هم زمان هواپیماها و پهپادها بر فراز ابرها پرواز می کنند و موادی را در جو رها می سازند. در نگاه اول، این صحنه بیشتر به یک عملیات نظامی شباهت دارد، اما هدف نه یک دشمن خارجی، بلکه خودِ ابرها هستند.
این تصاویر قسمتی از بزرگ ترین برنامه تغییر آب وهوا در جهان را نشان میدهد. پروژه ای که چین طی سالهای قبل برای افزایش بارش، مواجهه با خشکسالی و تقویت امنیت آبی خود دنبال کرده است.
این پروژه که گاهی از آن با عنوان «رودخانه ای در آسمان» یاد می شود، نشان میدهد چین تا چه اندازه آماده است از فناوری های مداخله گر برای مواجهه با بحران اقلیمی و کمبود آب استفاده نماید. این طرح قسمتی از برنامه گسترده تر پکن برای افزایش امنیت آبی در دهه های آینده شمرده می شود.
«رودخانه ای در آسمان» برمبنای گزارشی که وب سایت Live Science منتشر نموده، چین حدود ۵۰ هزار نفر را در بخش های در رابطه با اصلاح آب وهوا به کار گرفته، از هزاران سامانه پرتاب راکت و ده ها هواپیما بهره می گیرد و معادل میلیاردها دلار در این زمینه سرمایه گزاری نموده است.
برعکس تصور رایج، بارورسازی ابرها نمی تواند از آسمان صاف باران تولید نماید. این فناوری تنها زمانی قابل استفاده می باشد که ابر و رطوبت کافی در جو وجود داشته باشد. در این تکنیک، ذرات خاصی به درون ابر تزریق می شوند تا فرایند تشکیل قطرات باران یا بلورهای یخ را تسریع کنند. سپس این قطرات رشد کرده و در نهایت به صورت باران یا برف به زمین می رسند.
برای ابرهای گرم به طور معمول از نمک هایی مانند کلرید سدیم استفاده می شود، در حالیکه در ابرهای سرد، یدید نقره کاربرد بیشتری دارد. این ماده ساختاری مشابه یخ دارد و خواهد توانست سرعت فرایند یخ زدگی قطرات فوق سرد را افزایش دهد.
این مواد بوسیله هواپیماها، پهپادها، راکت ها، گلوله های توپخانه ای یا سامانه های زمینی وارد ابرها می شوند.
چین از دهه ها پیش روی فناوری بارورسازی ابرها سرمایه گزاری نموده، اما در سالیان اخیر ابعاد این برنامه به صورت شایان توجهی بالا رفته است. مقام های چینی قبل تر اعلام نموده بودند که قصد دارند پوشش سامانه های اصلاح آب وهوا را گسترش دهند. برنامه ای که آنرا به بزرگ ترین پروژه از این نوع در جهان مبدل می کند.
دلیل این سرمایه گذاری عظیم روشن است. بخش های وسیعی از شمال و غرب چین با کمبود آب مواجه هستند، در حالیکه تغییرات اقلیمی سبب تشدید موج های گرما، خشکسالی و بی ثباتی الگوهای بارندگی شده است.
آیا واقعا می توان باران ساخت؟ این پرسش مهم ترین مبحث در بین دانشمندان است.
بارورسازی ابرها فناوری جدیدی نیست و اولین آزمایش های آن به دهه ۱۹۴۰ بازمی گردد. در عین حال، بعد از دهه ها پژوهش هنوز درباره ی میزان اثربخشی آن اجماع کامل وجود ندارد. مطالعات مختلف نشان داده اند که در بهترین شرایط، بارورسازی ابرها ممکنست میزان بارندگی را حدود ۵ تا ۱۵ درصد افزایش دهد.
این فناوری محدودیت مهمی دارد. نمی تواند از هیچ، باران ایجاد نماید. اگر ابر مناسب وجود نداشته باشد یا رطوبت کافی در جو نباشد، بارورسازی عملا تاثیر چندانی نخواهد داشت. خیلی از متخصصان تاکید می کنند که این تکنیک نمی تواند به تنهایی بحران خشکسالی را حل کند.
منتقدان می گویند پروژه های عظیم مهندسی آب وهوا ممکنست پیامدهایی فراتر از آن چه برنامه ریزان انتظار دارند به همراه داشته باشند.
یکی از نگرانی ها این است که افزایش بارندگی در یک منطقه، الگوی توزیع رطوبت را در مناطق دیگر تغییر دهد. همینطور برخی محققان اخطار می دهند که اتکای بیش از اندازه به فناوری های مداخله گر می تواند توجه دولت ها را از راه حل اصلی بحران اقلیم یعنی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای منحرف کند.
در سالیان اخیر هم بحث های زیادی درباره ی دستاوردهای سیاسی و ژئوپلیتیکی تغییر آب وهوا توسط انسان مطرح گردیده است چونکه تغییر الگوهای بارندگی در یک کشور می تواند بر منابع آبی کشورهای همسایه هم اثر بگذارد.
آزمایشگاهی برای آینده اقلیم جهان آن چه در چین درحال رخ دادن است، فقط یک پروژه ملی نیست. خیلی از دانشمندان آنرا آزمایشی بزرگ برای آینده مهندسی اقلیم می دانند.
در جهانی که دمای زمین همچنان در حال افزایش می باشد و خشکسالی ها شدیدتر می شوند، کشورها بالاتر از گذشته به فناوری هایی مانند بارورسازی ابرها، مدیریت تابش خورشیدی و سایر شیوه های مهندسی اقلیم توجه نشان می دهند. اما هنوز مشخص نیست این فناوری ها تا چه اندازه می توانند جایگزین کاهش انتشار کربن شوند یا تنها نقش یک راه حل موقت را ایفا خواهند کرد.
در نهایت پروژه «رودخانه در آسمان» چین نمادی از عصر جدیدی است که در آن دولت ها دیگر فقط با تغییرات اقلیمی سازگار نمی شوند، بلکه می کوشند خودِ آب وهوا را تغییر دهند. اقدامی که می تواند هم موقعیت های بزرگی بوجود آورد و هم تهدیدات جدی علمی، محیط زیست و سیاسی به همراه داشته باشد.
منبع: golesepid.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان گل سپید در مورد این مطلب