شتر خون آشام 12 میلیون ساله در آمریکای شمالی کشف شد نرهایی با دندان های نیش بزرگ و خمیده
به گزارش گل سپید، بررسی مجدد بیشتر از ۱۰۰ قطعه فسیل در موزه تاریخ طبیعی آمریکا به شناسایی گونه ای ناشناخته از شترهای باستانی انجامیده است که حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی زندگی می کرد. نرهای اینگونه دندان های نیش بزرگ و خمیده ای داشتند که احتمالا برای رقابت و نمایش قدرت استفاده می شدند، نه شکار و خوردن گوشت.
به گزارش گل سپید به نقل از خبر آنلاین و بر طبق گزارش دیجیاتو، محققان این گونه تازه شناسایی شده را «ومپایروکملوس ولشی» (Vampyrocamelus welshi) نام گذاری کرده اند؛ جانوری که به علت دندان های نیش غیرمعمولش لقب «شتر خون آشام» گرفته است. این شتر باستانی در مناطقی زندگی می کرد که امروزه قسمتهایی از ایالت های تگزاس، اکلاهما و نبراسکا را می سازند.
محققان برای شناسایی این گونه، بیشتر از ۱۰۰ قطعه فسیل را بررسی کردند که سال ها در مجموعه موزه تاریخ طبیعی آمریکا نگهداری می شدند. بخش زیادی از این فسیل ها بین سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۰ در منطقه کلارندون تگزاس کشف شده بودند و شامل جمجمه، فک، دندان و استخوان های اندام های حرکتی بودند.
بررسی نمونه ها نشان داد نرهای این گونه دو جفت دندان بزرگ و خمیده در فک بالایی داشتند که نوک آنها خیلی تیز بود؛ درحالی که دندان های نیش ماده ها خیلی کوچک تر و شبیه میخ بود. محققان احتمال می دهند این تفاوت به رقابت میان نرها و نمایش قدرت مربوط بوده باشد؛ رفتاری مشابه نقش شاخ گوزن ها در رقابت میان نرها.
با وجود ظاهر فجیع دندان های نیش، شواهد نشان داده است این جانور احیانا گیاه خوار بوده است. سایر دندان های آن مانند دندان شترهای دیگر، سطوح آسیاب کننده و شیارهایی برای خردکردن غذا داشتند. البته هنوز معلوم نیست رژیم غذایی آن بیشتر شامل برگ و بوته بوده یا علف را نیز مصرف می کرده است.
«ومپایروکملوس ولشی» پاهایی بلند و اندامی کشیده داشت و استخوان های ساعد آن نیز باریک و بلند بودند. همین خاصیت های اسکلتی متمایز سبب شد محققان این جانور را در یک سرده جدید قرار دهند. نام گونه نیز به افتخار «اد ولش»، دیرینه شناس و پژوهشگر پستانداران دوران سنوزوئیک، انتخاب شده است.
محققان این جانور را از خویشاوندان اولیه شاخه ای از شترها می دانند که بعدها لاماها نیز از آن منشعب شدند. بااین حال، چون قسمتهایی از اسکلت، همچون مهره ها و استخوان های کامل لگن و مچ پا، هنوز کشف نشده اند، شناخت دقیق تر ساختار بدنی و نحوه حرکت این شتر باستانی به نتایج فسیلی آینده وابسته است.
به اجمال، بررسی نمونه ها نشان داد نرهای این گونه دو جفت دندان بزرگ و خمیده در فک بالایی داشتند که نوک آنها خیلی تیز بود؛ درحالی که دندان های نیش ماده ها خیلی کوچک تر و شبیه میخ بود. پژوهشگران احتمال می دهند این تفاوت به رقابت میان نرها و نمایش قدرت مربوط بوده باشد؛ رفتاری مشابه نقش شاخ گوزن ها در رقابت میان نرها.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان گل سپید در مورد این مطلب