آیا ما در خواب عنکبوت می خوریم؟
گل سپید: خیلی از ما شنیده ایم که انسان ها به صورت میانگین در طول سال، هشت عنکبوت را در خواب می بلعند؛ شایعه ای فجیع که خواب راحت را از میلیونها نفر گرفته است. اما بررسیهای رفتارشناسی جانوران چیز دیگری را نشان میدهد.
تینا مزدکی_برخلاف باور عموم، یک انسان معمولی در حقیقت سالانه هشت عنکبوت را نمی خورد؛ یوهان سیگسون، عکاس و کارشناس حیات وحش می گوید: «هیچ پژوهشی برای اثبات این شایعه وجود ندارد و دلیلش احیانا اینست که این ایده اصلاً بر پایه زیست شناسی یا مشاهدات واقعی بنا نشده است. این افسانه همچنان زنده مانده چون ایده ای به یادماندنی، عجیب و هولناک است؛ اما در حقیقت، بطورکامل نادرست است.»
این ادعا در رابطه با عنکبوت ها نه تنها بطورکامل دروغ است، بلکه با عنایت به شناخت ما از رفتار این موجودات، بسیار غیرواقعی به نظر می آید. این شایعه از نظر اکولوژی رفتاری (رفتارشناسی جانوری در ارتباط با محیط) اصلاً منطقی نیست. بخش عمده ای از زندگی یک عنکبوت صرف این می شود که طعمه دیگران نشود و خورده نشود.
این یعنی آنها باید بسیار مراقب باشند که ریسک بزرگی را متحمل نشوند و جاهایی را به منظور زندگی پیدا کنند که بتوانند بدون مزاحمت به کار خود ادامه دهند و البته شام خودرا هم شکار کنند. راه رفتن روی صورت یک پستاندار بزرگ، ریسک بسیار بالایی دارد و هیچ پاداشی هم برای عنکبوت به همراه نخواهد داشت. براستی، برمبنای حقایق علمی باید اظهار داشت که انسان ها در طول سال تقریبا «صفر» عنکبوت می خورند.
بااینکه علم زیست شناسی به ندرت با مطلق ها سروکار دارد، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد خوابیدن و بلعیدن عنکبوت ها به هر شکلی یک امر روتین یا عادی است. در طول یک زندگی ۷۰ یا ۸۰ ساله، یک فرد امکان دارد به سبب رابطه متقابلی که با محیط زیست دارد، با انواع حشرات، میکروارگانیسم ها و شاید دیگر موجودات بی مهره تماس داشته باشد و آنها را ببلعد. با این وجود، برعکس آن حشرات، عنکبوت ها بسیار متحرک و نسبت به محیط خود بطورکامل آگاه هستند. عنکبوت ها بیشتر تمایل دارند از ما دوری کنند تا این که بیایند و به داخل دهان ما بخزند.
چرا عنکبوت ها از انسان ها دوری می کنند؟ عنکبوت ها در حقیقت از انسان ها می ترسند. بسیار بعید است که آنها بطور عمدی به دهان یک انسان نزدیک شوند؛ به ویژه به این علت که آنها به شدت به ارتعاشات حساس هستند. حتی ارتعاشات ناشی از ضربان قلب، تنفس و غلت زدن شما در تختخواب می تواند یک عنکبوت را از کاوش بیشتر منصرف کند. بعبارت دیگر، دوری از انسان ها برای آنها یک امر غریزی است.
دنیای یک عنکبوت بطورکامل با دنیای یک انسان متفاوت می باشد. در حالیکه ما به طور عمده به بینایی خود متکی هستیم، خیلی از عنکبوت ها به ارتعاشات و حرکت هوا بسیار حساس هستند. خیلی از آنها موهای ظریفی روی پاهای خود دارند که به تغییرات محیطی بسیار حساسند و به آنها کمک می کنند تا حضور شکارچیان یا حتی طعمه ها را تشخیص دهند.
با عنایت به این موضوع، دهان یک انسان خوابیده آخرین جایی است که یک عنکبوت تمایل دارد به آن سر بزند. براستی، بیشتر عنکبوت ها بطور فعال از انسان ها دوری می کنند، چونکه ما برای آنها مانند شکارچیان غول پیکر و ترسناکی به نظر می رسیم.
این متخصص حیات وحش می گوید: «اکثر مردم فکر می کنند که عنکبوت ها مدام بدنبال برقراری تعامل با انسان ها هستند و این طور نتیجه گیری می کنند که آمدن به سوی ما چیزی است که آنها می خواهند. اما برعکس، انسان برای آنها موجودی پرسرصدا و غیرقابل پیش بینی است. غریزه عنکبوت حکم می کند که از تماس دوری کند، خودرا پنهان سازد و اگر در حضور یک انسان احساس پریشانی و تهدید کرد، عقب نشینی کند یا تا وقتی که خطر برطرف شود، بطورکامل بی حرکت بماند.»
محیط ایده آل برای یک عنکبوت محیط ایده آل یک عنکبوت، یک منطقه تاریک یا پنهان با دسترسی به آب، حشرات و سایر منابع غذایی است؛ نه دهان یک انسان! عنکبوت ها مناطق ساکت و کم عبور را ترجیح می دهند، بدین سبب تختخواب شما بخصوص زمانی که در آن خوابیده اید اصلاً مکان جذابی برای آنها به شمار نمی رود. میتوان گفت غریزه طبیعی یک عنکبوت، خطر کردن و ریسک پذیری نیست. برای یک عنکبوت بسیار مطلوب تر است که در محیطی امن و امان قرار داشته باشد، جایی که بتواند از انرژی خود بطور مؤثر برای ایجاد یک پایگاه شکار کارآمد استفاده نماید. صورت فردی که در خواب است، بطور قطع در هیچ کدام از این دسته بندی ها جای نمی گیرد.
منبع: a-z-animals
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان گل سپید در مورد این مطلب