اکوساید در هرمزگان
به گزارش گل سپید، حمله به پاسگاه محیط بانی هرمزگان، تنها یک حمله نظامی نیست؛ این رخداد را میتوان مصداق اکوساید یا بوم کشی دانست؛ جنایتی که هم انسان و هم محیط زیست را هدف قرار می دهد.
یاداشت مهمان- نورالله مرادی
: هنگامی که در سازمان محیط زیست مشغول انجام وظیفه بودم، با همراهی همکاران و یگان حفاظت محیط زیست، سعی کردیم با اقداماتی نظیر: ایجاد دیپلم محیط بانی، طراحی آموزش های روزآمد و کاربردی، برگزاری جشنواره های فرهنگی و هنری و ثبت روز محیط بان در تقویم رسمی کشور و.... تصویری تازه از این شغل شریف در افکار عمومی ترسیم کنیم؛ چونکه معتقد بودیم محیط بانی در ایران، فراتر از یک شغل یا مسئولیت اداری، نوعی سلوک و روشی از زیستن با طبیعت است. محیط بان، فقط مأمور محافظت از یک منطقه نیست، بلکه پاسدار پیوند انسان با خاک، آب، گیاه و حیات وحش است. این حرفه را تنها کسانی برمی گزینند که میان بهره برداری از طبیعت و عشق به آن تفاوتی بنیادین قائل اند؛ آنهایی که تنها زیستن در دشت ها و جنگلها را به جان می خرند تا حیات این سرزمین استمرار یابد.
در گفت وگوهایی که با محیط بانان پیشکسوت داشتم بارها با جمله ای مواجه شدم که بیشتر از هر تعریفی، حقیقت این حرفه را آشکار می کرد. یکی از آنان می اظهار داشت: «ما با افتخار، چوپانان حیات وحش هستیم». این تعبیر، زیباترین توصیف جایگاه محیط بان است. چوپان، مالک گله نیست، بلکه امانت دار آن است؛ وظیفه اش نه تصرف، بلکه مراقبت و هدایت است. هنگامی که محیط بان خویش را چوپان حیات وحش می نامد، از مسئولیتی سخن می گوید که تمام موجودات زنده، از کوچک ترین گیاه تا کمیاب ترین گونه جانوری، در قلمرو آن قرار می گیرند. این، فلسفه ای مبتنی بر همزیستی است؛ فلسفه ای که زمین را امانتی برای نسل های آینده می داند، نه کالایی برای مصرف و تخریب.
اما روز گذشته، در استان هرمزگان، شاهد حمله محور عبری-عربی-آمریکایی به یک پاسگاه محیط بانی بودیم. این تهاجم، تنها یک عملیات نظامی نبود، بلکه یک جنایت جنگی و در حقیقت، یک «بوم کشی» (Ecocide) سازمان یافته بود. بوم کشی یعنی کشتار محیط زیست و هر آن چه با آن پیوند دارد. زمانی که بمب ها بر پاسگاهی فرود می آیند که هدفش صیانت از حیات است، در حقیقت اراده ی پاسداری از زمین هدف قرار گرفته است.
تراژدی این حادثه در آنست که در لحظه ی بمباران، محیط بان درحال انجام وظیفه ی مقدسش، یعنی مراقبت از منطقه ی حفاظت شده بود؛ اما متجاوزان، در غیاب او، کانون گرم خانواده اش را هدف گرفتند و فرزندان و عروس او را به شهادت رساندند. این جنایت، نمادی از یک تضاد عمیق است: تضاد میان کسی که برای «زنده ماندن» هر موجودی می جنگد و کسی که برای «سلطه و نابودی»، حتی خانواده های بی گناه را زیر آوار بمب ها می برد.
چرا باید جنایت هرمزگان را «اکوساید» یا بوم کشی بنامیم؟ برای اینکه پاسگاه محیط بانی، نقطه اتصال انسان و طبیعت است و هر ضربه ای به این نقاط، در حقیقت قطع کردن پیوندهای حیاتی زمین است. متجاوزان، سال هاست که با برافروختن جنگ ها در نقاط مختلف جهان، تخریب جنگلها و بهره کشی از منابع، بوم کشی را در مقیاس جهانی پیش برده اند. ما امروز در هرمزگان با تلاقی دو جنایت مواجهیم: جنایت ضد بشر و جنایت ضد بوم. خون های ریخته شده در هرمزگان، گواه این است که نظام سلطه، نه تنها با انسان ها، بلکه با هر آن چه بوی زندگی و طبیعت می دهد، دشمنی می کند.
جنایت هرمزگان، پرده ها را کنار زد تا چهره ی واقعی نظام سلطه را به نمایش بگذارد؛ نظامی که دشمنی اش با انسان، تنها قسمتی از یک جنگ گسترده تر ضد تمام موجودات زنده است. تلاقی جنایت ضد بشر و جنایت ضد بوم در این حادثه، هشدار می دهد که بوم کشی (Ecocide)، ابزاری است برای تسلیم کردن اراده ی ملت های آزاده. حالا، زمان آنست که کنشگران محیط زیست، نویسندگان و روزنامه نگاران محیط زیستی در سرتاسر جهان و رسانه های آزاد، این تراژدی را از یک خبر نظامی به یک پرونده ی جنایت ضد محیط زیست تبدیل کنند. این حادثه باید به درستی و عالمانه تبیین شود تا ماهیت واقعی متجاوزانی که نه تنها انسان، بلکه هر پیوند مقدسی میان بشر و زمین را هدف قرار می دهند، افشا شود.
جنایت محور عبری -عربی -آمریکایی در هرمزگان، به سندی برای مقاومت تبدیل گشته است انتشار این سند در سطح جهانی، از یک سو ماهیت دشمنان ما را عیان می کند و از دیگر سو سربلندی و اقتدار ایران عزیز را فریاد خواهد زد.
منبع: گل سپید
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان گل سپید در مورد این مطلب