کشف فسیل جغد ۴۷ میلیون ساله در آلمان با آخرین غذایی که خورده بود
گل سپید: کشف فسیل تقریباً سالم جغدی کوچک در آلمان، با قدمت ۴۷ میلیون سال، سرنخ تازه ای درباره ی زمان تبدیل شدن جغدها به پرندگانی شب زی در اختیار دانشمندان قرار داده است. بقایای آخرین وعده غذایی این پرنده نیز در معده آن حفظ شده است.
تینا مزدکی: دانشمندان با بررسی فسیل کم نظیری از جغدی متعلق به دوران ائوسن، شواهد تازه ای در رابطه با یکی از پرسش های حل نشده در تکامل پرندگان به دست آورده اند. این فسیل که در محوطه باستانی مسل در آلمان کشف شده، نشان میدهد اجداد جغدهای امروزی احتمالاً در گذشته در طول روز فعالیت می کردند و شب زی شدن این پرندگان در دوره ای بین ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش اتفاق افتاده است. نکته جالب تر این که بقایای یک سوسک در معده این جغد حفظ شده و به محققان در بازسازی شیوه زندگی آن کمک کرده است.
فسیل جغدی با قدمت ۴۷ میلیون سال در محوطه مسل آلمان کشف شده است. اینگونه تازه شناسایی شده Masillastrix blattophaga نام دارد. بقایای آخرین وعده غذایی پرنده، شامل یک سوسک در معده آن باقیمانده است. ساختار استخوان های بال و خصوصیت پرهای فسیل نشان میدهد این جغد احتمالاً روزفعال بوده است. محققان احتمال می دهند جغدها بین ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش به سبک زندگی شب زی روی آورده باشند. دلیل اصلی شب زی شدن جغدها همچنان معلوم نیست و این کشف می تواند به حل این معمای تکاملی کمک نماید. فسیلی با آخرین وعده غذایی دست نخورده فسیل این جغد جوان در سال ۲۰۲۵ در محوطه مسل آلمان کشف شد. این منطقه که بقایای یک دریاچه باستانی و جنگلهای اطراف آنرا در خود جای داده، یکی از غنی ترین محوطه های فسیلی جهان برای مطالعه حیات در دوره ائوسن، حدود ۵۶ تا ۳۴ میلیون سال پیش، بشمار می رود.
محققان گونه تازه ای از جغد را با نام علمی Masillastrix blattophaga شناسایی کرده اند. با وجود آنکه جمجمه این پرنده در فسیل باقی نمانده، سایر بخش های بدن آن با جزئیات قابل ملاحظه ای حفظ شده اند.
مهم ترین خصوصیت این فسیل، بقایای آخرین وعده غذایی پرنده در معده آن است. محققان توانستند بقایای یک سوسک با رنگ سبزآبی و جلای درخشان را شناسایی کنند. این جغد کوچک کمتر از ۱۲ سانتی متر طول داشته است.
وجود این سوسک می تواند سرنخ مهمی در رابطه با زمان فعالیت پرنده باشد. درخشندگی بدن این حشره با گونه های روزفعال ارتباط دارد و همین مساله احتمال شکار آن در روشنایی روز را تقویت می کند.
چرا دانشمندان تصور می کنند جغدهای اولیه روزفعال بودند؟ جرالد مایر، نویسنده اصلی پژوهش و دیرینه شناس موسسه پژوهشی سنکنبرگ و موزه تاریخ طبیعی فرانکفورت، اعتقاد دارد این کشف نشان میدهد جغدها در ۴۷ میلیون سال پیش هنوز شب زی نشده بودند و تغییر سبک زندگی آنها در دوره ای جدیدتر اتفاق افتاده است.
بگفته مایر، میان محققان این توافق وجود دارد که جغدها از اجدادی روزفعال تکامل یافته اند. برخی فسیل های اولیه جغدها هم ساختارهایی در ناحیه گردن و سر دارند که به پرندگان شکاری روزفعال شباهت دارد. همینطور برجستگی های استخوانی بالای حدقه چشم آنها احتمالاً از چشم ها در مقابل نور خورشید محافظت می کرده است.
در عین حال، دانشمندان برای تشخیص زمان فعالیت جغد باستانی تنها به بقایای حشره داخل معده آن تکیه نکرده اند. احتمال دارد این جغد سوسک را هنگام طلوع یا غروب خورشید شکار کرده باشد. اما خصوصیت های پرهای فسیل شده و ساختار استخوان های بال هم شواهد دیگری برای روزفعال بودن آن فراهم می کنند.
استخوان های بال چه چیزی را آشکار می کنند؟ محققان شکل و استواری استخوان بازوی جغد را یکی از شاخصهای تشخیص زمان فعالیت این پرندگان می دانند. استخوان های بازوی این جغد باستانی ضخیم و مستحکم بوده اند. به اعتقاد مایر، این خصوصیت با پرواز روزانه سازگار است. در روشنایی روز، پرنده برای شکار و جابه جایی نیاز به پرواز کاملا بی صدا ندارد، چونکه امکان مشاهده شکارچیان و سایر تهدیدها وجود دارد.
در مقابل، جغدهای شب زی امروزی استخوان های بازوی باریک تری دارند و می توانند تقریباً بی صدا پرواز کنند. این خصوصیت برای شکار در تاریکی و نزدیک شدن پنهانی به طعمه اهمیت زیادی دارد. مجموع این شواهد نشان میدهد جغد کشف شده در آلمان احتمالاً در طول روز فعالیت می کرده است، نه این که مانند برخی جغدهای امروزی هم در روز و هم در شب فعال باشد.
جغدها چه زمانی شب زی شدند؟ اگر فرضیه محققان درست باشد، اولین شواهد شناخته شده از جغدهای شب زی به حدود ۳۵ میلیون سال پیش، در اواخر دوره ائوسن، بازمی گردد. فسیل های جغدهای متعلق به این نوبت و دوره های بعد از آن، شباهت بیشتری به جغدهای امروزی دارند و استخوان های بازوی آنها کشیده تر است.
قدیمی ترین جغد شناخته شده در سوابق فسیلی، گونه ای با نام Ogygoptynx wetmorei است که قدمت آن به حدود ۶۰ میلیون سال پیش بازمی گردد. برمبنای شواهد فعلی، جغدها احتمالاً در فاصله زمانی ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش به سبک زندگی شب زی روی آورده اند. البته سوابق فسیلی این پرندگان خیلی محدود است و خیلی از گونه های باستانی تنها برمبنای چند استخوان پراکنده شناسایی شده اند. به همین دلیل، تعیین زمان دقیق این تغییر تکاملی همچنان دشوار است.
چرا جغدها به پرندگان شب زی تبدیل شدند؟ با وجود مشخص شدن بازه زمانی احتمالی این تغییر، دلیل اصلی شب زی شدن جغدها همچنان یکی از معماهای تکامل پرندگان است. نظریه های پیشین نشان می دادند که جغدها امکان دارد برای کاهش رقابت با پرندگان شکاری روزفعال یا استفاده از افزایش جمعیت پستانداران شب زی، به فعالیت در تاریکی روی آورده باشند.
اما مطالعات نشان می دهند گسترش قابل توجه این دو گروه جانوری خیلی دیرتر از زمان احتمالی شب زی شدن جغدها اتفاق افتاده است. جمعیت پرندگان شکاری روزفعال و پستانداران شب زی حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش افزایش قابل ملاحظه ای پیدا کرد، در صورتیکه شواهد جدید زمان تغییر سبک زندگی جغدها را به فاصله ۴۷ تا ۳۵ میلیون سال پیش نسبت می دهد.
این اختلاف زمانی، فرضیه های قبلی در رابطه با علت شب زی شدن جغدها را با تردید مواجه می کند. مایر اعتقاد دارد محدود کردن بازه زمانی این تغییر تکاملی می تواند در نهایت به حل این معما کمک نماید. وی همینطور تأکید می کند که دانش دانشمندان در رابطه با تکامل اولیه پرندگان امروزی همچنان محدود است و هر کشف فسیلی تازه می تواند حتی نظریه های تثبیت شده را تغییر دهد.
منبع: livescience
به طور خلاصه این جغد کوچک کمتر از ۱۲ سانتی متر طول داشته است. به اعتقاد مایر، این خصوصیت با پرواز روزانه سازگار است. این خصوصیت برای شکار در تاریکی و نزدیک شدن پنهانی به طعمه اهمیت زیادی دارد.
منبع: گل سپید
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان گل سپید در مورد این مطلب